Мектебім — мәңгі қалар есімде
Мектеп — адамның өміріндегі ең ұзақ әрі ең қымбат сапарлардың бірі. Кейін уақыт өтіп, бәрі өзгерсе де, мектеп дәліздерінің иісі, қоңырау үні, терезеден түскен күн сәулесі, парталас досыңмен бөліскен күлкі — жүректің ең терең жерінде сақталып қалады. Адам өмірінде ұмытылатын сәттер көп. Бірақ мектеп ешқашан ұмытылмайды. Себебі мектеп — жай ғана білім алатын орын емес, ол — балалықтың мекені, алғашқы арманның бастауы, тұлға болып қалыптасқан өмір мектебі.Біз мектеп табалдырығын кішкентай бала болып аттаймыз. Қолымызда гүл, жанымызда ата-анамыз, көзімізде қорқыныш пен қызығушылық қатар тұрады. Ол кезде бізді алда қандай өмір күтіп тұрғанын білмейміз. Ал жылдар өте келе сол мектеп бізге тек әріп танытып қана қоймай, өмірдің өзін үйретеді. Адалдықты, достықты, сабырды, еңбектенуді, құлаған кезде қайта тұруды үйретеді.
Мектеп туралы ойласам, ең алдымен Сағындықова Лаззат апайым мен Алниязова Гүлбағдат апайым есіме түседі. Лаззат апайымның мейірімі мен бастауышта берген тәлімі менің жүрегімде мәңгі сақталады. Алғаш әріп танытып, білім әлеміне жетелеген жан ретінде ол кісі әрдайым ерекше құрметке лайық. Гүлбағдат апайым да бізді үлкен өмірге құшағын жая қарсы алып, әрқайсымызға сенім ұялата білді. Екі ұстазымның да бізге деген қамқорлығы мен жанашырлығы қарапайым сөзбен айтып жеткізе алмайтындай терең. Олардың тек білім беріп қана қоймай, адам болуды да үйретті. Кейде бір ауыз жылы сөздерінің өзі бізге қанат бітіретін. Ұстаз — адамның тағдырына із қалдыратын ерекше жан. Кейде мұғалімнің бір ауыз жылы сөзі оқушының өмірін өзгертуі мүмкін. Шаршағаныңды байқап, «қолыңнан келеді» деп сенім берген сәттер ешқашан ұмытылмайды. Өйткені нағыз ұстаз тек пән үйретпейді, ол адамның жүрегіне үміт егеді.
Мысалы, кей оқушылар өз қабілетіне сенбей жүреді. Бірақ бір мұғалім оның бойындағы талантты байқап, алға жетелейді. Кейін сол оқушы үлкен жетістікке жетсе де, алғашқы сенімді дәл сол мектептен алғанын ұмытпайды. Бұл — мектептің адам өміріндегі рөлі қаншалықты маңызды екенін дәлелдейді.
Мектептің ең әдемі байлығы — достық. Бірге бақылауға дайындалған түндер, соңғы қоңырауға дейінгі санаулы күндерді бірге санау, сабақ үстіндегі күлкі, үзілістегі әңгімелер… Осындай қарапайым сәттер уақыт өте келе ең қымбат естелікке айналады. Кейін бәрі әр қалаға, әр өмірге кетсе де, мектеп достары жүрекке ерекше жақын болып қалады. Себебі олар сенің балалығыңның куәсі.
Мектеп адамды тек қуанышпен емес, қиындықпен де тәрбиелейді. Алғашқы сәтсіздік, алғашқы уайым, алғашқы жауапкершілік — бәрі осы жерде басталады. Бірақ дәл сол қиындықтар адамды мықты етеді. Егер өмірді үлкен теңіз десек, мектеп — сол теңізге шығар алдындағы алғашқы дайындық сияқты.
Қазіргі таңда технология дамып, ақпарат алу жеңілдеді. Бірақ ешбір экран мұғалімнің жанды мейірімін алмастыра алмайды. Ешбір онлайн сабақ сыныптағы шынайы атмосферадай әсер бере алмайды. Себебі мектептің құндылығы тек білімде емес, адамдар арасындағы байланыста.
Кейде адам мектепте жүргенде оның қадірін толық түсінбейді. Таңертең ерте тұруға ерінеді, сабақтан шаршайды, тезірек бітіруді армандайды. Бірақ уақыт өте келе дәл сол күндерді сағына бастайды. Өйткені мектеп — уайымы аз, арманы көп кезеңнің символы.
Соңғы қоңырау соғылған сәт ерекше болады. Бір жағынан қуаныш, бір жағынан жүрекке белгісіз мұң келеді. Себебі сен балалықпен қоштасып тұрғаныңды сезесің. Мектеп формасы, таныс сынып, күнде көретін жандар — бәрі біртіндеп естелікке айналады. Бірақ сол естеліктер адамның жанында өмір бойы сақталады.
Сондықтан мен үшін мектеп — жай ғимарат емес. Ол — менің өткенім, алғашқы жеңістерім, балалық күлкім, асқақ армандарым. Уақыт өтсе де, өмір өзгерсе де, мектеп менің жүрегімде мәңгі қалады. Себебі адамның ең шынайы кезеңі — оның мектептегі шағы. Ал шынайы дүниелер ешқашан ұмытылмайды.
Аққасинова Асель Хамзақызы,№220 орта мектебінің 11-сынып оқушысы
