
Жықаңның көз жасы
Шіліңгір шілде. Күн төбеңді тесердей шақырайып тұр. Үй іргесін көлеңкелеп, кітап оқып отырған едім. Бір кезде «Әй» деген қарлыққан дауыс шықты. Жалт қарасам, Жылқыбай ағам. Ашулы. Түрі өрт сөндіргендей. – Шешең қайда? Сарайдың алдында Қарашаш әжемен ұршық иіріп отырған апамды көрсетіп: «Әне», дедім. Ол...














